sábado, agosto 19

A puta generación X



A puta generación x está eikí e son eu.


Odio, de Peter Bagge, “narra la vida cotidiana de Buddy Bradley, un veinteañero representante arquetípico de los slackers urbanos de la América de los noventa, la tan comentada hace unos años "Generación-X"”.

Slackers? Mileuristas lle chaman no 2006, somos os pringaos que viven peor que os nosos pais, cobrando mil euros ó mes subcontratados por unha puta ETT e traballando para a meirande empresa de seguridade da información do mundo nun cliente que é un goberno autonómico. Sendo un puto pringado. Un cerebro embotellado. Unha mirada triste.

“Buddy vive en una Seattle en plena eclosión del grunge, donde arrastra su pereza, su desidia y su inadaptación al modelo social y laboral propuesto por el sistema[…]”

Jorge vive en Galiza, unha merda en plena eclosión de merda e na que todo o mundo chupou o zume con palliña hasta que solo queda unha presa de recordos e de románticos que por non sei que amor a iste sitio seguimos eikí atrapados.

“[…]Las historias de Odio giran sobre el día a día, el "ir tirando", la pura y dura cotidianidad, en definitiva, de Buddy y los personajes que se mueven alrededor suyo.”[…]

Puto día a día, putos ordenadores, puta rutina. Ojalá tuvera o valor de elixir… Ojalá nacera Peter Bagge, con lápiz de gacela.

"Odio es, en resumen, una visión ácida, lúcida e hilarante de la juventud americana de hoy, por otra parte no tan distinta de la española, vista por uno de los dibujantes más carismáticos del cómic independiente actual"
-- Carlos Portela, Slumberland #1

Odio é a visión da miña vida. Cando o grunge entrou na miña vida eu xa non tiña nada que facer. Cando cambiei o rumbo da miña vida con 14 anos decidiuse o que iba ser ahora. Un enfermo mental con ansias de vida. De vida real.

¿Por que nadie me aprendeu a tomar decisións? A saber o que quero. ¿Por qué me aprenderon sempre que 1+1 son 2?, cando 1+1 nunca son 2 na vida real.

“Una de las cosas que se dice de Odio es que es un retrato perfecto de lo que significa ser joven en los 90, a lo que Bagge comenta: "Simplemente, son historias con las que yo estoy relacionado. Y he tenido al suerte de haber conectado... Buddy Bradley siempre ha sido 10 años menor que yo. Cuando yo tenía 27 años, Buddy tenía 17. Cuando yo tenía 37, Buddy tenía 27. Eso es así porque me permite ser más objetivo. Puedo tener una distancia con los hechos y aprehenderlos. Haciendolo así puedo reírme de las cosas del pasado, mientras que si lo hciera mientras me pasan las cosas, no sería divertido.
Por eso me llama la atención todo eso acerca de la generación X. Yo no formo parte de la generación X. O sea, yo hablo básicamente de lo que a mi me pasaba cuando tenía esa edad, o sea que resulta extraño que la gente diga: "Oh, solo nosotros somos así, eso es precisamente lo que somos". Robert Crumb tiene ahora más de 50 años y se divierte leyéndolo y se siente identificado y él también era así cuando tenía 26 años. Lo único que he hecho ha sido cambiar un par de detalles: la ropa, las referencias musicales... y para eso solo tienes que mirar a tu alrededor."

Declaraciones de Peter Bagge en Slumberland #23

Espero que as miñas referencias musicales nunca cambien. Que a miña roupa nunca cambie. Que sempre desee ter greñas a lo Jesse Custer e que sempre siga treméndome o corpo ó escoltar Wish List e 1979. Espero non moverme nunca dos 90 se eso significa seguir sentíndome vivo e libre. Espero non ter nunca pasta pero que o meu cerebro voe como está a punto de sair a voar…

I wish I was a messenger and all the news were good…

sábado, abril 22

Mamá, marcho ver a Nada Surf


24 horas despois, aínda non atopei as palabras para describir o que vivín onte pola noite na sala Capitol de Santiago.

Thursday 19:15 - The last call
Chama Yolanda con mil historias que comentar acerca da súa última paranoia. É incrible as burradas que pode chegar a decir unha persona que fala do que non sabe, e quere parecer profesional. Empezo a cagarme na miña calavera, porque quedei co Fonsi ás 19:30 e non me vai dar tempo.


Thursday 19:40 - GO ALONE!
Colgo o teléfono, recollo as miñas cousas, apago o ordenador, e eu, o meu maletín regalado polo dx e a miña orella quente saimos pola porta do choio. Ata o luns!
Saio á calle e o Fonsi espera. Imos ó parking, montamos no coche, insertamos un disco de Powderfinger (o máis parecido a Nada Surf que temos a mau, e arrancamos a nosa viaxe).

Thursday 19:55 - Leaving Ourense
Puta ostia, 15 minutos pa cruzar unha ciudad de menos de cen mil habitantes, aaagh, odio o tráfico. Solo nos paramos pa repostar e pagar o peaje.
O viaxe mola, falamos de Nada Surf e facemos apostas sobre o artista invitado.


Thursday 21:05 - Arriving jacobus land
Chegamos a Santiago. Chamamos á Paula. Tarda 20 minutos. Temos tempo de tomar algo pero non de cenar, agh, teño fame, pero ás 21:30 toca o artista invitado e ás 22:00 Nada Surf.
Tomamos unhas cervezas.


Thursday 21:50 - Landing on capitol

Entrar a unha sala como o capitol faime sentir como se estuvera nunha peli e todas as cámaras me enfocasen ó abrir a porta. É un palacio, quedaría a vivir alí.
Cando abro a porta, a sonoridade entra de golpe por todos os meus sentidos, ossstia están tocando os Alpinistas, dios son boísimos! Agh, puta ostia, tiñamos que ter chegado antes. Yolanda, voute matar!

Pido unha copa e escoitamos 3 temas dos alpinistas. A caña, comprarei un disco seu.
Cando teña máis información sobre iles escribirei algo.


Thursday 22:05 - Take a break
Os alpinistas vanse, e aproveito o descanso para pedir outra copa, e falar un pouco.

Thursday 22:20 - Magic Moment

Non podía deixar de mirar as portas do escenario, e cando se abriron e vin a silueta negra de Daniel Lorca tras da porta, pensei que xa nada me podía parar. Todos berramos a tope, e empezou a sonar POPULAR.
Pensei que iba tolear.

Os 30 primeiros segundos dunha actuación son a ostia. Nises 30 segundos sabes se vas disfrutar ou non nun 90% das veces. Eu souben que sería o mellor concerto da miña vida nises 30 segundos. Sabía que Nada Surf non me poderían defraudar, pero que saíran con Popular... foi un puntazo.

Sonan de puta madre, casi diría que igual que nos discos, pero ca magia e o estrondo dun directo.

Caws canta de puta madre, ten a típica pinta do 20añero americano protagonista das pelis. É un Brian Adams en potencia ou algo así.
Leva unha camiseta DA REIXA!! Qué caña, mólame iste grupo. Se teño forzas pasaremos pola Reixa despois. Tamén leva as Vans de cadros que están tan de moda. Non tardo en atoparlle parecido co meu colega Pernas, jeje.

Lorca sae con chupa de coiro e fumando, coma sempre. Vaille forte hoxe. Non para de mirar ó ceo, e incluso tropeza por veces. Despois de 3 temas quitará a chupa, quedando coa camisa e pantalón negros, e a corbata e o cinto blancos, ¿a quen vos recorda? Premio para o gañador.
Lorca é un fenómeno do espectáculo, casi o estuven mirando máis tempo que ó cantante. Nunca para quieto, é moi divertido velo.


Xa levo 3 copas.

A maioría da xente sáltase o protocolo e pasa de saltar, bailar e cantar. Parecen momias. Eu vou a rachar, non paro, coma a tipa que está máis alá, que me acaba confesando que é SUPERFAN, jeje. Sabeas todas a condenada, incluso cando eu me perdo na letra.


Tocan Blizzard of ´77, Concrete Bed, Happy Kid, Fruit Fly, e eu que sei que máis. Aproveito as lentas para ir mexar.


En Fruit Fly Lorca iba traducindo o que cantaba Matthew, pero sin cantar claro.
Mat canta moi ben, e ten moita forza, é moi Power Pop.

O baixo de Lorca tamén é moi poderoso, é sorprendente o ben que retumba. Gústanme os grupos que con 3 tipos fan un ruído da ostia.


Cando faltan 3 temas, non aguanto, pido outra copa, sepárome dos meus colegas e lánzome á primeira fila, salto como un makinero e canto hasta que se me desgarra a gorxa.
Hai un momento no que toco a perna de Mat, encántame esta sala!


Non sei se recordo algo máis, o sonido tan bo e a profesionalidade e perfección de Nada Surf deixoume atónito, desde ahora mirarei de maneira distinta a un grupo ó que deixara de prestarlle a atención que merece.


Thursday 00:20 - Bueno, teremos que comer algo non?

jueves, abril 20

Competición with Phytto



Todo empezó una aburrida tarde de jueves.
La cosa empezó a calentarse, y terminó en un perverso concurso de POTOXOP.



Podeis ver y votar los resultados de las obras de Chad Reed y... Britney?